دیآراس در مقررات فرمول یک فصل ۲۰۲۵ چگونه کار میکرد؟
نام نویسنده برای این مطلب ثبت نشده است.
دیآراس را در چارچوب فصل ۲۰۲۵ بشناسید: حرکت بال عقب، شرط فاصله، خط تشخیص، منطقهٔ فعالسازی و تفاوت آن با ابزارهای فصل ۲۰۲۶.
دیآراس، DRS در فصل ۲۰۲۵ سامانهای برای کاهش مقاومت هوا با تغییر وضعیت بخش متحرک بال عقب بود. راننده میتوانست در منطقه و شرایط مجاز، شکاف میان اجزای بال را بیشتر کند تا خودرو در مسیر مستقیم مقاومت کمتری داشته باشد.
این مقاله قواعد فصل ۲۰۲۵ را توضیح میدهد. برای خودروهای ۲۰۲۶، حرکت بال جلو و عقب و ابزار برقی سبقت چارچوب دیگری دارند؛ دیدن یک بال باز در فصل جدید، به معنی ادامهٔ عین همان دیآراس نیست.
باز شدن بال چه سود و هزینهای داشت؟
وقتی بخش متحرک بال عقب در وضعیت دیآراس قرار میگرفت، مقاومت هوا کاهش مییافت و خودرو میتوانست با شرایط مشابه، سرعت بیشتری بگیرد یا بهتر شتاب بگیرد. همزمان بخشی از نیروی رو به پایینِ بال عقب نیز کم میشد.
به همین علت، این وضعیت برای هر نقطهٔ دلخواه مسیر مناسب نبود. خودرو در پیچ به پایداری و نیروی رو به پایین نیاز داشت و استفاده به مناطق از پیش تعیینشده محدود میشد. دیآراس توان موتور را افزایش نمیداد؛ هزینهٔ آیرودینامیکیِ پیشرفتن را کاهش میداد.
توضیح رسمی آیرودینامیک فصل ۲۰۲۶ در مقایسهٔ دو دوره، همین حرکتِ بال عقب را از سامانهٔ جدیدِ هماهنگ جلو و عقب جدا میکند.
در مسابقه چه شرطهایی لازم بود؟
طبق بند ۲۲ مقررات ورزشی ۲۰۲۵، نسخهٔ پنجم، در مسابقه و اسپرینت چند شرط باید کنار هم برقرار میشد:
- راننده پس از شروع یا پایان دورهٔ خودروی ایمنی، یک دور را کامل کرده باشد.
- فاصلهٔ او در نقطهٔ تشخیص از خودروی دیگری کمتر از یک ثانیه باشد.
- سامانهٔ الکترونیکی، مجاز بودن استفاده را به راننده اعلام کرده باشد.
- فعالسازی در یکی از مناطق تعیینشده انجام شود و مدیر مسابقه سامانه را غیرفعال نکرده باشد.
بنابراین جملهٔ «فاصله الان زیر یک ثانیه است» بهتنهایی کافی نبود. محل اندازهگیری و وضعیت اجازه هم اهمیت داشت. شرط فاصله در متن مقررات به «خودروی دیگر» مربوط بود؛ لازم نبود آن خودرو حتماً رقیب مستقیم همان جایگاه باشد.
خط تشخیص با شروع منطقه فرق داشت
در خط تشخیص، فاصله سنجیده میشد؛ در منطقهٔ فعالسازی، راننده اجازهٔ بازکردن بال را به کار میگرفت. این دو نقطه الزاماً یکی نبودند و نقشهٔ پیست محلشان را مشخص میکرد.
در یک مثال فرضی، راننده در نقطهٔ تشخیص ۰٫۷ ثانیه پشت خودروی جلوست. اگر سایر شرطها برقرار باشد، برای منطقهٔ مرتبط مجوز میگیرد؛ لازم نیست تمام فاصله تا منطقه را دقیقاً با همان ۰٫۷ ثانیه طی کند. در مقابل، فاصلهٔ ۱٫۲ ثانیه در نقطهٔ تشخیص با نزدیکشدن دیرتر، برای همان نوبت به زیر یک ثانیه تبدیل نمیشود.
پس از فعالسازی، نخستین استفاده از ترمز باعث غیرفعالشدن سامانه توسط الکترونیک میشد. این ارتباط با ترمز، بخشی از بازگشت خودرو به وضعیت مناسب برای مرحلهٔ بعد بود.
تمرین و تعیین خط چه تفاوتی داشتند؟
شرط تعقیبِ کمتر از یک ثانیه، مخصوص کاربرد مسابقه و اسپرینت بود. در تمرین و تعیین خط، استفاده همچنان به مناطق مقرر و وضعیت مجاز سامانه وابسته بود، اما برای استفاده در آن مناطق لازم نبود راننده پشت خودروی دیگری باشد.
مدیر مسابقه اختیار غیرفعالکردن سامانه را داشت. اگر در یکی از بخشهای تعیین خط یا تعیین خط اسپرینت غیرفعال میشد، تا پایان همان بخش غیرفعال میماند. بنابراین استفادهنکردن یک راننده را نباید بدون بررسی پیامهای رسمی، نقص فنی دانست.
چرا دیآراس همیشه به سبقت ختم نمیشد؟
اسلیپاستریم میتوانست کنار دیآراس به نزدیکشدن کمک کند، اما فاصلهٔ اولیه، خروج پیچ، توان پیشرانه، طول مستقیم و دفاع رقیب همچنان مهم بودند. اگر خودروی جلویی هم مجوز دیآراس از خودروی دیگری میگرفت، بخشی از اختلاف سرعت کاهش مییافت؛ شکلگیری قطار دیآراس نمونهٔ آشنای این وضعیت بود.
برای تحلیل یک سبقت در سال ۲۰۲۵، سه چیز را جدا کنید: کمک طبیعی جریان هوا، کاهش مقاومت با دیآراس و توان و انرژی پیشرانه. یکیگرفتن این عوامل، علت نزدیکشدن یا ناموفقماندن حمله را پنهان میکند.