ADUO مخفف Additional Development and Upgrade Opportunities، به معنی فرصت‌های اضافی توسعه و ارتقاست. در فرمول یکِ دورهٔ ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰، این سازوکار به سازندهٔ پیشرانه‌ای که شاخص عملکرد موتور احتراق داخلی‌اش به اندازهٔ مقرر از بهترین نمونه عقب است، مجوزهای توسعهٔ اضافه می‌دهد. FIA شاخص‌ها را طی دوره‌های مشخص ارزیابی می‌کند. مقررات فنی ۲۰۲۶، پیوست C5، مادهٔ ۴

دریافت این فرصت به معنی کندتربودن کل خودرو به همان درصد نیست؛ معیار، شاخص بخش احتراق داخلی پیشرانه است. در نسخهٔ بیست‌ویکم سند فنی ۲۰۲۶، فاصلهٔ ۲ تا کمتر از ۴ درصد، یک ارتقای اضافی در فصل ارزیابی و یک ارتقا در فصل بعد دارد؛ فاصلهٔ ۴ درصد یا بیشتر، دو ارتقا برای هرکدام از این دو فصل دارد. سهم ارتقا با هر ارزیابیِ همان فصل دوباره جمع نمی‌شود؛ اما سهمی که در فصل قبل برای استفاده در فصل جاری اعطا شده، جداگانه به این تعداد اضافه می‌شود. بااین‌حال، سازنده‌ای که در هیچ‌یک از دو دورهٔ نخست فصل ADUO نگرفته باشد، در دورهٔ آخر همان فصل واجد شرایط دریافت آن نیست. پیوست C5، بندهای ۴.۱، ۴.۳ و ۴.۴

ADUO می‌تواند ساعات آزمون بیشتر و ظرفیت هزینه‌کرد بیشتر از راه تعدیل محاسبهٔ هزینه‌های مشمول ایجاد کند؛ مقدار و نحوهٔ تخصیص این دو امتیاز در مقررات عملیاتی و مالی جدا تعیین می‌شوند. این مجوزها به معنی حذف سقف‌ها، کمک نقدی یا اجازهٔ تغییر هر قطعه‌ای نیستند. بند F5.2.7 مقررات عملیاتی، بند E4.1.1.t مقررات مالی سازندگان پیشرانه

ارتقای مجاز همچنان به ثبت و تأیید مشخصات و رعایت دامنهٔ قطعات قابل‌تغییر نیاز دارد. هدف سازوکار، فراهم‌کردن فرصت جبران عقب‌ماندگی است؛ نتیجهٔ واقعی توسعه را تضمین نمی‌کند. پیوست C5، بند ۳.۳