فرصت‌های اضافی توسعه و ارتقا، سازوکاری در مقررات پیشرانهٔ فرمول یک برای دورهٔ ۲۰۲۶ تا ۲۰۳۰ است که به سازندگان دارای عقب‌ماندگیِ تأییدشدهٔ بخش احتراق داخلی، امکان توسعهٔ بیشتری می‌دهد. نام کوتاه آن ADUO است. تشخیص بر پایهٔ شاخص عملکرد موتور احتراق داخلی در دوره‌های ارزیابی FIA انجام می‌شود؛ رتبهٔ تیم در مسابقه یا جدول سازندگان، معیار مستقیم آن نیست. مقررات فنی ۲۰۲۶، پیوست C5، مادهٔ ۴

در نسخهٔ بیست‌ویکم مقررات فنی ۲۰۲۶، فاصلهٔ حداقل ۲ درصد و کمتر از ۴ درصد با بهترین شاخص، یک ارتقای اضافیِ مشخصات تأییدشده برای فصل ارزیابی و یک ارتقا برای فصل بعد فراهم می‌کند؛ فاصلهٔ حداقل ۴ درصد، دو ارتقا در هرکدام از این فصل‌ها دارد. فرصت‌های ارتقا از ارزیابی‌های متوالیِ همان فصل روی هم انباشته نمی‌شوند؛ اما سهمی که در فصل قبل برای استفاده در فصل جاری اعطا شده، جداگانه به این تعداد اضافه می‌شود. قطعات قابل‌تغییر و روند تأیید پرونده نیز محدود و مشخص‌اند. بااین‌حال، سازنده‌ای که در هیچ‌یک از دو دورهٔ نخست فصل ADUO نگرفته باشد، در دورهٔ آخر همان فصل واجد شرایط دریافت آن نیست. پیوست C5، بندهای ۳.۳، ۴.۳ و ۴.۴

این سازوکار فقط دربارهٔ تعداد ارتقا نیست: ساعات اضافی آزمون پیشرانه و تعدیل کاهندهٔ هزینه‌های مشمول هم بر اساس فاصلهٔ عملکردی و شرایط اسناد مربوط تعیین می‌شوند. تعدیل مالی، انتقال پول به سازنده نیست؛ در محاسبهٔ هزینهٔ مشمول اثر می‌گذارد. مقررات عملیاتی، بند F5.2.7، مقررات مالی سازندگان پیشرانه، بند E4.1.1.t

ADUO اجازهٔ تغییر نامحدود یا تضمین رسیدن به توان رقیب نیست. سازنده همچنان باید مشخصات ارتقایافته را طبق روند مقرراتی ثبت و استفاده کند و موفقیت فنیِ توسعه جداگانه سنجیده می‌شود.