سوخت هم منبع انرژی است و هم بخشی از جرم خودرو. با مصرف آن در طول مسابقه، خودرو سبک‌تر می‌شود و شرایط شتاب‌گیری، ترمزگیری و پیچیدن تغییر می‌کند. به همین دلیل، مقایسهٔ دو زمان دور بدون توجه به مرحلهٔ مسابقه و مقدار سوخت می‌تواند گمراه‌کننده باشد.

سبک‌شدن معمولاً به عملکرد کمک می‌کند، اما زمان دور فقط تابع جرم نیست. هم‌زمان لاستیک پیر می‌شود، ترافیک تغییر می‌کند و برنامهٔ انرژی و سرعت راننده هم ممکن است عوض شود. باید این اثرها را جدا سنجید.

جرم بیشتر چه هزینه‌ای دارد؟

برای تغییر سرعت یا جهت یک جرم بزرگ‌تر، در شرایط مشابه نیروی بیشتری لازم است. هنگام ترمزگیری نیز انرژی حرکت بیشتری باید گرفته شود. لاستیک‌ها باید درخواست‌های ناشی از این جرم را در کنار بار آیرودینامیکی و شرایط خود تحمل کنند.

افزایش بار عمودیِ ناشی از جرم، تمام این هزینه را جبران نمی‌کند. این همان تفاوتِ اضافه‌کردن جرم با تولید نیروی رو به پایین توسط هواست: بار آیرودینامیکی می‌تواند بدون افزودن جرمِ متناظر، ظرفیت انتقال نیرو به مسیر را افزایش دهد.

اثر سوخت روی زمان دور در همهٔ پیست‌ها یکسان نیست. شتاب‌گیری‌های مکرر، نوع پیچ‌ها و طول مسیر اهمیت دارند. برای نمونه، معرفی فنی مرسدس برای سنگاپور ۲۰۲۵ به حساسیت بالای آن مسیر به جرم سوخت اشاره می‌کند. این توصیف، یک ضریب عددیِ قابل‌استفاده برای همهٔ پیست‌ها به ما نمی‌دهد.

چرا زمان دور ممکن است بهتر شود ولی لاستیک بدتر؟

فرض کنید راننده‌ای با همان مجموعهٔ لاستیک، چند دور بعد یک ثانیه سریع‌تر می‌رود. این مثال فرضی است و به‌تنهایی ثابت نمی‌کند لاستیک بهتر شده است. سبک‌شدن سوخت یا آزادشدن مسیر می‌تواند بخشی از افت لاستیک را در زمان نهایی پنهان کرده باشد.

عکس آن هم ممکن است: زمان دور تقریباً ثابت بماند، چون سودِ سبک‌شدن با افت عملکرد لاستیک خنثی شده است. برای برآورد فرسایش یا سرعت واقعی خودرو باید اثر سوخت، ترافیک و شرایط دیگر را تا اندازهٔ دادهٔ موجود کنترل کرد.

شرح گروه استراتژی مرسدس نشان می‌دهد که تصمیم‌ها از مجموعه‌ای از زمان‌ها، وضعیت لاستیک، شرایط پیست و اطلاعات برنامه ساخته می‌شوند. یک دورِ جدا معمولاً برای نتیجه‌گیری کافی نیست.

چرا خودرو را با سوخت بسیار کم شروع نمی‌کنند؟

سوخت کمتر می‌تواند در ابتدا سود عملکردی داشته باشد، اما خودرو باید مسافت موردنیاز را با مصرف قابل‌اجرا و الزامات مقرراتی پوشش دهد. اگر شروع سبک‌تر مستلزم صرفه‌جویی زیاد در ادامه باشد، هزینهٔ آن ممکن است سود اول مسابقه را از بین ببرد.

در مقررات فصل ۲۰۲۶، پس از خروج برای دورهای شناسایی تا علامت پایان، اضافه یا کم‌کردن سوخت مجاز نیست. مقررات فنی نیز سوخت‌گیری در مسابقه را ممنوع می‌کند و نمونه‌گیری و انطباق سوخت را الزام می‌داند. بنابراین پیت‌استاپ معمولِ مسابقه فرصتی برای پرکردن دوبارهٔ مخزن نیست.

حد جریان سوخت یا انرژی هم با مقدار کل سوختِ شروع فرق دارد. در مقررات ۲۰۲۶، جریان انرژی سوخت محدود می‌شود؛ نباید ارقام جرمیِ مقررات نسل قبل را بدون بررسی به این دوره منتقل کرد.

لیفت‌اند‌کوست چگونه به برنامه کمک می‌کند؟

در برداشتن زودتر پا از گاز و حرکت با اینرسی، راننده پیش از نقطهٔ معمول ترمزگیری از توان درخواستی کم می‌کند. این کار می‌تواند مصرف و بعضی بارهای حرارتی را کاهش دهد، ولی معمولاً در همان بخش هزینهٔ زمان دارد.

جای استفاده، مقدار صرفه‌جویی و هزینهٔ زمانی مهم‌اند. اجرای این روش در بخشی کم‌هزینه‌تر از دور می‌تواند برای هدف مصرف مناسب‌تر باشد. پیام رادیویی دربارهٔ صرفه‌جویی لزوماً اثبات خطای محاسبهٔ اولیه نیست؛ شرایط مسابقه می‌تواند برنامه را تغییر داده باشد.

سوخت و شارژ باتری را در تحلیل جدا نگه دارید

مقدار سوختِ باقی‌مانده با انرژی موجود در باتری یکی نیست. بازیابی انرژی نیز الزاماً مصرف سوخت را به همان نسبت کاهش نمی‌دهد؛ بسته به روش، ممکن است بار بیشتری روی مسیر محرک ایجاد کند.

هنگام مقایسهٔ دو خودرو، اگر مقدار سوخت یا برنامهٔ توان را نمی‌دانید، آن را مجهول نگه دارید. می‌توان دربارهٔ زمان‌های مشاهده‌شده حرف زد، اما نسبت‌دادن قطعی اختلاف به وزن، موتور یا لاستیک بدون شاهد، تحلیل را از داده جلوتر می‌برد.