ترمزگیری دنبالهدار یا Trail Braking، روشی است که در آن راننده پس از شروع چرخاندن فرمان برای ورود به پیچ، هنوز ترمز میگیرد اما فشار پدال را بهتدریج کم میکند. تفاوت اصلی با تمامکردن ترمزگیری پیش از پیچیدن، همپوشانی بخشی از ترمزگیری با آغاز تغییر جهت خودروست. تعریف این تکنیک در واژهنامهٔ فنی هوندا
ادامهٔ کنترلشدهٔ ترمزگیری، بخشی از بار منتقلشده به چرخهای جلو را در ورود به پیچ حفظ میکند و میتواند به تغییر جهت خودرو کمک کند. با بیشترشدن فرمان، راننده فشار ترمز را کاهش میدهد؛ هدف، ادامهدادن همان ترمز شدیدِ مسیر مستقیم در داخل پیچ نیست. ارتباط ترمزگیری، بار چرخ جلو و ورود به پیچ
باقیگذاشتن ترمز بیش از حد میتواند به قفلشدن چرخ جلو یا ناپایداری عقب خودرو منجر شود. این اصطلاح نام یک تکنیک کنترل پدال است، نه قاعدهای که راننده در همهٔ پیچها باید تا نقطهای ثابت ترمز را نگه دارد. محدودیت و خطر اجرای نامناسب تکنیک