استراتژی متفاوت برای هم‌تیمی‌ها یعنی تیم برای دو خودرو برنامهٔ یکسانی اجرا نکند؛ مثلاً تعداد توقف، زمان توقف یا انتخاب لاستیک متفاوت باشد. ارزش این تصمیم به شرایط دو خودرو و عدم‌قطعیت مسابقه بستگی دارد. متفاوت‌بودن برنامه به‌تنهایی نه نشانهٔ اشتباه است و نه تضمینِ کاهش ریسک.

برای قضاوت باید پرسید هر خودرو چه فرصت و چه چیزی برای ازدست‌دادن داشت. دو هم‌تیمی ممکن است در یک لحظهٔ مسابقه، با فاصله، ترافیک، عمر لاستیک و رقیب‌های متفاوتی روبه‌رو باشند.

چه زمانی یک برنامه برای هر دو مناسب نیست؟

فرض کنید خودروی اول در گروهی نزدیک به رقبا حرکت می‌کند و خودروی دوم پشت ترافیک گیر کرده است. توقف زودهنگامِ اول ممکن است جایگاه مهمی را حفظ کند، در حالی که همان توقف برای دومی او را به ترافیک دیگری بفرستد.

همچنین دو خودرو الزاماً مجموعه‌های لاستیکِ یکسانی با عمر یکسان ندارند. اگر یکی مجموعهٔ مناسبِ تازه در اختیار داشته باشد و دیگری نداشته باشد، مقایسهٔ دو برنامه فقط با شمارهٔ دور گمراه‌کننده می‌شود.

هدف تیم، سنجیدن نتیجهٔ هر انتخاب در وضعیت واقعی هر خودروست. برابری فرصت ورزشی را نمی‌توان صرفاً از یکسان‌بودنِ زمان پیت‌استاپ استنباط کرد.

پوشش‌دادن دو سناریو چه سود و هزینه‌ای دارد؟

در یک سناریوی فرضی، احتمال تغییر هوا وجود دارد اما زمان آن روشن نیست. تیم می‌تواند یک خودرو را روی برنامهٔ فعلی نگه دارد و با دیگری زودتر به انتخاب تازه برود. اگر شرایط مطابق انتظار یکی از برنامه‌ها تغییر کند، حداقل یک خودرو ممکن است سود ببرد.

اما این تصمیم هزینه هم دارد: اگر شواهد به‌روشنی به سود یک برنامه باشد، دورکردن خودروی دوم از آن می‌تواند نتیجهٔ موردانتظار تیم را ضعیف کند. تقسیم برنامه، ریسکِ هر دو خودرو را جادویی از بین نمی‌برد؛ فقط توزیع پیامدها را تغییر می‌دهد.

پس باید احتمال سناریوها، اندازهٔ سود و زیان و موقعیت قهرمانی سنجیده شود. بدون این اطلاعات، جملهٔ «بهتر بود استراتژی را تقسیم کنند» کامل نیست.

لاستیک تازه در برابر حفظ جایگاه

سناریوی فرضی دیگر این است که یک خودرو پیت‌استاپ اضافه انجام دهد و دیگری تا پایان بماند. خودروی متوقف‌شده لاستیک تازه‌تری دارد، اما زیان زمانی پیت‌استاپ را می‌پردازد و شاید نیاز به سبقت پیدا کند. خودروی باقی‌مانده جایگاه در پیست را حفظ می‌کند، اما باید افت عملکرد لاستیک را تحمل کند.

اگر مسیر سبقت دشواری داشته باشد، مزیت سرعتِ لاستیک تازه الزاماً قابل‌استفاده نیست. اگر افت عملکرد لاستیک شدید باشد، نگه‌داشتن جایگاه هم شاید فقط برای چند دور دوام بیاورد. مقایسه باید تا پایان بازه انجام شود، نه فقط لحظهٔ خروج از پیت.

نمونهٔ واقعی: مرسدس در ژاپن ۲۰۲۳

در جایزه بزرگ ژاپن ۲۰۲۳، مرسدس برای لوییس همیلتون برنامهٔ دو توقف و برای جورج راسل برنامهٔ یک توقف اجرا کرد. همیلتون پنجم و راسل هفتم شدند. در اظهارات منتشرشدهٔ تیم، مرسدس توضیح داد که راسل در مقایسه با خودروی دیگر، چیز کمتری برای ازدست‌دادن داشت و برنامهٔ متفاوت فرصتی برای تیم بود.

گزارش مسابقه نشان می‌دهد مزیت لاستیک تازهٔ رقبا در پایان، دفاع راسل را دشوار کرد. نکتهٔ آموزشی، پیوندِ انتخاب پرریسک با موقعیت خودرو و هزینهٔ لاستیک پیرتر است؛ نتیجهٔ هفتم به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که هر برنامهٔ یک‌توقفی اشتباه بوده است.

چه محدودیت اجرایی می‌تواند برنامه‌ها را جدا کند؟

اگر دو خودرو پشت سر هم وارد پیت شوند، توقف پشت‌سرهم هم‌تیمی‌ها ممکن است خودروی دوم را منتظر نگه دارد. گاهی جداکردن زمان توقف از این هزینه جلوگیری می‌کند، اما ممکن است در عوض خطر آندرکات رقیب را بالا ببرد.

از طرف دیگر، برنامه‌های متفاوت ممکن است دو هم‌تیمی را در پایان دوباره کنار هم قرار دهند؛ یکی با لاستیک تازه‌تر و دیگری با جایگاه جلوتر. تصمیم تیم دربارهٔ عبور آن‌ها باید در زمینهٔ سرعت، رقبای نزدیک و هدف امتیازی فهمیده شود، نه فقط ترتیب لحظه‌ای خودروها.

برای ارزیابی یک تقسیم استراتژی، وضعیت پیش از تصمیم را بازسازی کنید: چه انتخاب‌هایی واقعاً در دسترس بود، هر خودرو پس از توقف کجا برمی‌گشت و پیامد نامطلوب هر برنامه چه بود؟ این پرسش‌ها از قضاوت صرفاً بر اساس نتیجهٔ نهایی دقیق‌ترند.