اثر زمین در این بحث به اثر نزدیک‌بودن خودرو به سطح مسیر بر جریان هوا و نیروهای آیرودینامیکی مربوط است. تیم‌ها می‌توانند با شکل‌دادن جریان زیر خودرو، فشار مؤثر آن ناحیه را کاهش دهند و به تولید نیروی رو به پایین کمک کنند. در نتیجه، کف خودرو فقط پوششی برای قطعات نیست؛ بخشی از سامانهٔ آیرودینامیکی است.

شکل کف در همهٔ دوره‌ها یکسان نیست. خودروهای فصل‌های ۲۰۲۲ تا ۲۰۲۵ بر تونل‌های مشخص زیر بدنه تکیه داشتند؛ در ۲۰۲۶ هندسه تغییر کرد. شرح رسمی خودروهای ۲۰۲۶ تصریح می‌کند که کاهش نقش تونل‌های پیشین به معنی ناپدیدشدن همهٔ نیروهای وابسته به جریان زیر کف نیست.

مسیر هوا از ورودی کف تا خروجی چه اهمیتی دارد؟

زیر خودرو، فاصلهٔ بدنه تا زمین و شکل سطوح، مسیر عبور هوا را محدود می‌کنند. هندسهٔ مناسب می‌تواند جریان را شتاب دهد و توزیع فشار را به نفع تولید نیروی رو به پایین تغییر دهد. برای فهم نیرو باید فشارهای وارد بر سطح خودرو را در کنار هم دید؛ یک نقطهٔ کم‌فشار به‌تنهایی مقدار کل نیرو را مشخص نمی‌کند.

تونل ونتوری نامِ هندسه‌ای است که با تغییر سطح عبور جریان، به ایجاد چنین توزیعی کمک می‌کند. در انتهای کف، دیفیوزر مسیر را گسترش می‌دهد و به پیوند جریان زیر خودرو با هوای پشت آن کمک می‌کند. شکل و زاویهٔ این گسترش باید با جریان سازگار باشد؛ بازشدن بیشتر یا شیب تندتر لزوماً نتیجهٔ بهتر نمی‌دهد.

این فرایند، مکیدن هوا با یک پمپ مکانیکی معمولی نیست. حرکت خودرو نسبت به هوا و شکل مجموعهٔ کف، زمین و بدنه، میدان جریان و فشار را ایجاد می‌کنند. تغییر جریان لبه‌های کف، چرخ‌ها یا پشت خودرو هم می‌تواند نتیجه را تغییر دهد.

چرا ارتفاع کمتر همیشه بهتر نیست؟

با تغییر ارتفاع خودرو از زمین، سطح عبور هوا و کیفیت جریان زیر کف عوض می‌شود. در بخشی از محدودهٔ کارکرد یک طراحی، پایین‌تر آمدن می‌تواند نیروی بیشتری ایجاد کند؛ اما نمی‌توان این روند را تا تماس کامل با زمین ادامه داد.

اگر فاصله بیش از حد کم شود یا جریان نتواند شکل سطح را دنبال کند، عملکرد کف ممکن است افت کند. تماس با مسیر نیز می‌تواند حرکت خودرو و جریان را مختل کند. بنابراین تیم دنبال یک ارتفاع ثابت و هرچه کمتر نیست؛ باید عملکرد را در ترمزگیری، شتاب‌گیری، عبور از ناهمواری و پیچیدن حفظ کند.

توضیح مرسدس دربارهٔ تعلیق به همین وظیفهٔ کنترل وضعیت خودرو اشاره دارد. تعلیق علاوه بر تماس چرخ با مسیر، باید بدنه را در محدوده‌ای نگه دارد که آیرودینامیک بتواند درست کار کند.

نوسان آیرودینامیکی چگونه شکل می‌گیرد؟

نمونهٔ مشهور، نوسان عمودی آیرودینامیکی در آغاز فصل ۲۰۲۲ است. تحلیل منتشرشده در وب‌سایت رسمی فرمول یک چرخه‌ای را توضیح می‌دهد که در آن افزایش نیروی رو به پایین، خودرو را پایین‌تر می‌برد؛ افت ناگهانی عملکرد جریان، بخشی از بار را آزاد می‌کند و بدنه بالا می‌آید؛ سپس جریان و بار دوباره برقرار می‌شوند.

وقتی این چرخه تکرار شود، راننده حرکت عمودی پی‌درپی را حس می‌کند. این توصیف یک سازوکار آیرودینامیکی است؛ همهٔ تکان‌های عمودی خودرو چنین منشأیی ندارند.

برخورد کف با زمین می‌تواند یک ضربهٔ مکانیکی باشد. ممکن است با نوسان آیرودینامیکی هم‌زمان شود یا آن را تشدید کند، اما دیدن جرقه یا یک تکان، به‌تنهایی تشخیص قطعی پورپویزینگ نیست. باید رفتار تکرارشونده، سرعت، سطح مسیر و دادهٔ خودرو بررسی شود.

یک مصالحهٔ فرضی در تنظیم خودرو

فرض کنید تیمی در مسیر صاف از پایین‌آوردن خودرو سود زمانی می‌گیرد، اما در یک پیچِ ناهموار همان تنظیم، بار کف را ناپایدار می‌کند. تنظیم کمی بلندتر ممکن است در یک بخش نیروی کمتری بسازد ولی در مجموع دور، قابل‌استفاده‌تر و سریع‌تر باشد. این مثال فرضی است؛ مقدار بهینه بدون دادهٔ همان خودرو و پیست معلوم نیست.

برای تحلیل کف، فقط به «کمترین ارتفاع» یا «بزرگ‌ترین دیفیوزر» نگاه نکنید. پرسش اصلی این است که سامانه در دامنهٔ واقعی حرکت خودرو، چه مقدار نیروی قابل‌پیش‌بینی و قابل‌استفاده تولید می‌کند.